19/01/2026 @ 00.10

I decided to write a daily journal. To overcome this and heal.

My heart wants to cry. My mind says NO. And as expected, the saddest part has came when he said: Ok lang ba kung wag nalang?
Me and him have this relationship na siguro kmi lang ang nakakaintindi. But honestly.. hindi talaga namin kilala ang ugali ng isa’t isa. We never met each other personally, pero magkakilala kame. Maybe if we had more chance to know each other more, i might say, possible.

He said multiple times, na i am so “pabebe” in a way na immature ako minsan mag isip, makulit, feeling teenager whatsoever. Minsan nagugulat nalang ako pag sinasabi nya yon kasi ang totoo.. “he doesn’t know me”. Eto ako. Ganto ako especially sa taong mahal ko. I am super vocal and showy pagdating sa feelings ko, so maybe yun dn yong nagiging reason bakit nya ko napagsasabihan ng ganon. Or maybe hindi lang sya sanay na “masyado clingy and showy” ang girl saknya.

Actually wala naman kami nagiging major away except from na fact na siguro sa sobrang kadaldalan ko, nakakalampas ako sa pagsasalita ng hindi ko namamalayan. Pero kase ganon ako. For me it’s ok pero saknya pala, hindi na. So dun nagsstart ang convo namin na paaway, may magtataas ng boses ecc. Actually nagugulat ako, kasi i dont find reason na para pagawayan sya mostly nung sinabihan ko sya ng “you are almost perfect”. I mean, I don’t know.. nevermind.

When he said: Ok lang ba wag nalang? Alam ko na. Kase naramdaman ko naman na may something na. Ako lang siguro tlaga yung pumipilit na ipilit pa kasi mahal ko sya talaga. Nalungkot ako, kase sa totoo lang mahirap para saken at kung ako lang ang magdedecide “ayoko tlaga sya iletgo.” Pero ang hirap eh, nahihirapan ako intindihin ano ang iniisip nya at nararamdaman nya. Nangangapa ako always. (Siguro andun na yung fact na hindi ko tlaga kilala ugali nya) Lalo na nasa sitwasyon kami na magkalayo kami sa isat isa, But when he said wag nalang,, i felt sorry. Kahit mahirap para saken i had to say “ok na po, pinapalaya na kita” Nagtatalo ang puso ko at isip ko kasi magkaiba sila ng gusto gawin. My heart is tired of always expecting and still wants to stay but my mind says “tama na”.

Naramdaman ko na nahihirapan na sya. Mostly he can’t handle my “ugali”. Ayaw nya ang personality ko. Ayaw nya ang ugali ko ang especially mabilis sya gumive up sa mood swings ko. Ayaw nya ng drama.. In short..”he cant” .. napagod na dn ako. Sabi ko sa sarili ko.. “tama na” its not worth the fight. Pero namimiss ko sya 😦

Ang hirap ah. Hindi madali. But loving him has teached me to be patient.
Masakit saken kasi ang dami kong plan. Ang dami ko gusto gawin kasama sya pero lahat ng yon mawawala nalang. I even wanted a baby. So that kahit magkalayo kami.. I have with me a part of him na makakasama ko kahit malayo sya. Parang kinailangan ko i drop na makamit lahat ng mga pangarap na to dahil sa hindi lang kami magkasundo, at mabilis sya nag give up.

Im sorry If i my best of loving him is not enough, I could have done more, but I chose to set him free kesa mafeel ko na kinukulong ko sya sa pagmamahal na hindi naman sya masaya. Relasyon na para bang ako lang ang may gusto. Hays nakakaiyak. Pag naiisip ko san kami nagsimula.

Yung love hindi nawawala,. I still love him and always do unconditionally.
I hope that, in time, someday,, you’ll find your way back to me.

Ily always.

from SO